Tijdens de date met Danielle afgelopen vrijdag in Amsterdam besefte ik eens te meer hoe erg ik het bloggen af en toe mis. Het probleem is alleen wanneer ik het zou moeten doen.. Met een baan waarvoor ik elke dag achter mijn laptop doorbreng, ben ik soms blij als ik hem ‘s avonds even aan de kant kan leggen en ik even niet naar een scherm hoef te kijken, maar toch.. Waarom zou ik niet proberen weer wat vaker tussendoor te bloggen?
Dus: Eva’s back!
Om deze terugkomst eens goed te beginnen, was het natuurlijk ook hoog tijd voor een nieuwe lay-out. En zie hier de basis, hij zal her en der nog wat aangepast worden of misschien heb ik over een aantal dagen weer een compleet nieuwe, maar tot die tijd is dit het kunstwerk.
De afgelopen jaren heb ik goede voornemens afgedaan als onzin, waarom zou je een nieuw jaar nodig hebben om je slechte gewoonten af te leren en er goede van te maken?
Voor het eerst dit jaar ga ik aan mijn eigen principes voorbij, want ach, waarom ook niet.. En begin ik aan een jaar vol goede voornemens. Het heeft misschien niet zozeer te maken allemaal met een nieuw jaar, nieuwe start, nieuwe kansen.. dat gezeur. Maar meer met wat er de afgelopen periode allemaal is gebeurd en dat ik een eind moet maken aan de dingen waar ik me aan erger. Een interne switch dus eigenlijk. Knop om en gaan. (…)
Er waren opties zat om over te bloggen de afgelopen dagen, de verjaardag van bestie F., het aanstaande samenwoonavontuur, de Pop Media Prijs, een terugblik op het afgelopen jaar of juist een vooruitblik op het komende jaar. Het leken allemaal passende onderwerpen om over te schrijven, totdat het nieuws van de 27e mij bereikte.
De daaropvolgende dagen waren surreal. De uren kropen voorbij als slakken op een druilerige zomerdag en soms waren we er ineens een paar kwijt. Meer dan ooit draaiden de gesprekken van mijn zusje en mij om jou. Maar voor het eerst vloeiden de tranen niet vanwege jouw stommiteiten maar vanwege het gebrek daaraan in de toekomst. Het is nog steeds onwerkelijk hoe iemand ineens kan verdwijnen, hoe het leven ineens over kan zijn. De kwetsbaarheid wordt meer dan ooit duidelijk. Jouw manier van leven, genieten en doen waar je zin in hebt, lijkt meer dan ooit van toepassing.
Soms knalt het nieuws er ineens in als een bliksemschicht. En dan kan ik niet anders dan denken aan mijn lieve zusje. Mijn sterke, stoere, lieve zusje. Die zoveel van je heeft geleerd, zoveel van je heeft gehouden en die zo sterk omgaat met dit verlies.
Ikzelf zal je missen, het jammer vinden dat ik je niet meer tegen kan komen in de stad. Ik zal het gezicht missen dat je trok toen je de vieze pompoenprut van mijn zusje met net zulke lange tanden at als de rest van de familie. Je hebt haar veel bijgebracht en haar ogen op veel punten geopend, daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn.
Misschien is het zelfs dankzij jou dat ze juist nu zo stevig in haar schoenen staat. Het verdriet wordt bijgestaan door mooie herinneringen en dat maakt het net wat draaglijker.
Het begon allemaal in Rome. De laatste dag van ons weekendje weg besloot ik in de geweldige Almost Corner Bookshop een aantal boeken te kopen voor tijdens de reis naar huis. Eenmaal aangekomen op Schiphol moest er nog een sanitaire stop gemaakt worden alvorens wij richting de douane schuifelden om onze koffers (en vriendje) op te halen. (…)
Ik kan er wel een liedje van maken. Liefs uit Londen alleen dan liefs uit Praag, Brussel, Budapest en Rome. Het was een drukke zomer. Chaotisch, vol met reizen en veranderingen. Maar wat was het fijn. En die weekendjes weg, die stedentripjes met als hoogtepunt de negen dagen Budapest maakten het helemaal een zomer om nooit te vergeten. Maar denk maar niet dat ik er genoeg van heb gehad, in april staat Berlijn op het programma en ook Londen, Parijs, Stockholm en Reykjavik staan hoog op mijn binnenkort-verlanglijstje. Maar tot die tijd houd ik me nog wel even koest met het kijken naar de foto’s. (…)
