Er komt ooit nog wel een blog waar ik ben geweest de afgelopen maanden, waar ik nu woon, waar ik heen ben geweest en wat ik nu doe. Maar eerst even dit.

Sommige mensen zijn zo ontzettend in je verleden geweven. Het kan zijn dat ze daar misschien maar een half jaar hebben rondgedwaald om vervolgens met een big bang weer te vertrekken. Maar juist die knal maakt dat het soms bijzonder lastig is gebeurtenissen te vergeten. Er zijn altijd momenten waarop je dan, ongewild, ineens merkt dat je weer aan dat moment denkt. Doordat de geur van dat moment en die persoon zich ineens in je neus dringt of omdat ineens dat ene nummer gedraaid wordt. Vooral muziek is bij mij een groot archief. Ik weet nog op welk nummer ik voor het eerst heb gezoend, bij welk vriendje ik naar welke muziek luisterde, welk concert met welk vriendje zo bijzonder was en vooral hoe de muziek ons regelmatig aan elkaar bond.
Het is een blik terug in de tijd die je niet kunt stoppen. Je wordt weer meegesleept naar dat moment, die gebeurtenis en dat ene gevoel. Dat fijne gevoel, die warmte, die gezelligheid, die liefde.
En zie dat dan nog maar naast je neer te leggen.
Laatst was het zover. Het lukte niet, het bleef spoken en ronddwalen in mijn hoofd. Had ik soms een fout gemaakt? Zit ik nu soms fout? Verkeerde keuzes zijn mij niet vreemd dus die mogelijkheid bleef me bezig houden. Het verleden wierp zich op me als een warme deken, die tijden met hem, die momenten samen, het gelach en vooral het gehuil op het eind. Was het allemaal wel zo gelopen zoals het moest? De twijfels bleven maar onrust stoken.
Totdat ik jou weer zag.
Dat verleden is nu duidelijk alleen maar het verleden. Het heeft me gevormd tot wie ik ben, maar mijn toekomst is met jou. En dat ik voor die wetenschap weer even in de hel van mijn ex-vriendjes moest duiken, dat heb ik er graag voor over.