Het begon allemaal in Rome. De laatste dag van ons weekendje weg besloot ik in de geweldige Almost Corner Bookshop een aantal boeken te kopen voor tijdens de reis naar huis. Eenmaal aangekomen op Schiphol moest er nog een sanitaire stop gemaakt worden alvorens wij richting de douane schuifelden om onze koffers (en vriendje) op te halen.

Ruim een half uur later zat ik met mijn zusje dan eindelijk in de auto van de liefste taxichauffeur ooit, toen ik besefte het tasje met boeken én id-kaart (die ik als boekenlegger had gebruikt) bij de toiletten te zijn vergeten. Aangezien de wc achter de douane was, was de kans vrij klein dat ik terug kon om de boeken op te halen. Lichtelijk in de stress vanwege mijn verloren id-kaart en de geweldige boeken heb ik meerdere malen met Schiphol gebeld, of er toch in godsnaam iemand even kon kijken bij de toiletten.. Na vanalles geprobeerd te hebben en eenmaal thuis een lost&found-formulier te hebben ingevuld, had ik de hoop op het ooit nog terugkrijgen van mijn spullen allang laten varen.

Twee weken geleden kreeg ik ineens een mailtje,
Hi Eva, ik heb vandaag een boek gekregen waar jouw identiteitsbewijs in zat. Ik neem aan dat je inmiddels een nieuwe hebt, maar wil hem je uiteraard opsturen. Groeten, Tessa

Na wat mailcontact bleek dat haar moeder het tasje had gevonden op Schiphol en haar de boeken had gegeven, waar dus inderdaad mijn id-kaart bij zat.  Een aantal dagen (en een hoop gevloek op PostNL) later, kwam er een pakketje binnen. Ingepakt in kerstpapier lagen daar mijn boeken en id-kaart.
Met een kaartje,
Laat de verzendkosten maar zitten! Schrijf er maar een mooi kerstverhaal over.

Nederland wordt steeds asocialer? Misschien, maar soms kom je nog mensen tegen die overduidelijk het beste met anderen voor hebben.