Er waren opties zat om over te bloggen de afgelopen dagen, de verjaardag van bestie F., het aanstaande samenwoonavontuur, de Pop Media Prijs, een terugblik op het afgelopen jaar of juist een vooruitblik op het komende jaar. Het leken allemaal passende onderwerpen om over te schrijven, totdat het nieuws van de 27e mij bereikte.

De daaropvolgende dagen waren surreal. De uren kropen voorbij als slakken op een druilerige zomerdag en soms waren we er ineens een paar kwijt. Meer dan ooit draaiden de gesprekken van mijn zusje en mij om jou. Maar voor het eerst vloeiden de tranen niet vanwege jouw stommiteiten maar vanwege het gebrek daaraan in de toekomst. Het is nog steeds onwerkelijk hoe iemand ineens kan verdwijnen, hoe het leven ineens over kan zijn. De kwetsbaarheid wordt meer dan ooit duidelijk. Jouw manier van leven, genieten en doen waar je zin in hebt, lijkt meer dan ooit van toepassing.

Soms knalt het nieuws er ineens in als een bliksemschicht. En dan kan ik niet anders dan denken aan mijn lieve zusje. Mijn sterke, stoere, lieve zusje. Die zoveel van je heeft geleerd, zoveel van je heeft gehouden en die zo sterk omgaat met dit verlies.
Ikzelf zal je missen, het jammer vinden dat ik je niet meer tegen kan komen in de stad. Ik zal het gezicht missen dat je trok toen je de vieze pompoenprut van mijn zusje met net zulke lange tanden at als de rest van de familie. Je hebt haar veel bijgebracht en haar ogen op veel punten geopend, daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn.
Misschien is het zelfs dankzij jou dat ze juist nu zo stevig in haar schoenen staat. Het verdriet wordt bijgestaan door mooie herinneringen en dat maakt het net wat draaglijker.