Er is gisteren een nieuw verhaal van F. Scott Fitzgerald gepubliceerd. De schrijver stuurde Thank You For The Light in 1936 naar The New Yorker, maar vanwege blasfemie werd het niet geplaatst.

Het stuk zou te magisch-realistisch zijn en dat het personage van mevrouw Hanson in een kathedraal een sigaret op steekt, was uiteraard ook not-done. Onlangs zijn de kleinkinderen van de schrijver gestuit op het korte verhaal en hebben deze aangeboden aan Jim West die onderzoek doet naar Fitzgerald. Hij heeft het verhaal nogmaals aan The New Yorker aangeboden en dit keer heeft het tijdschrift besloten Thank You For The Light wel te publiceren. Gelukkig niet alleen in het tijdschrift zelf, maar ook op hun website.

F. Scott Fitzgerald en zijn Great Gatsby was een van de eerste Engelse boeken die ik op mijn tweetalige middelbare school heb moeten lezen. Met veel hangen en wurgen begon ik eraan. Huiswerk is per definitie verschrikkelijk. Ik werd echter al snel meegezogen in de wereld van Nick Carraway, Jay Gatsby en Daisy en Tom Buchanan. Ik liep in no-time voor op het verplichte aantal pagina’s dat we elke week moesten lezen en baalde van de gezamelijke leesmomenten in de klas want zo kon ik moeilijk zelf verder lezen. Aan het eind van het boek wachtte de verfilming uit 1974, met de prachtige Mia Farrow en Robert Redford op ons.

In mei werd naar buiten gebracht dat er een nieuwe verfilming van het boek zou komen. De zesde al. Ik was in eerste instantie wat sceptisch totdat ik de prachtige trailer met Leonardo DiCaprio en Carey Mulligan zag. Ik sta nu al een poos te trappelen om te film te zien en de hysterie als het rond kerst eenmaal zover is, kan ik me helemaal nog niet voorstellen. Tot die tijd is het helemaal geen straf om Thank You For The Light en The Great Gatsby nogmaals te lezen.